کوروش بزرگ پدر ایران زمین

کوروش بزرگ پدر ایران زمین

کوروش بزرگ بنیان‌گذار و نخستین شاه شاهنشاهی هخامنشی بود که در بین سال‌های ۵۵۹ تا ۵۲۹ پیش از میلاد، بر نواحی گسترده‌ای از آسیا حکومت می‌کرد. کوروش بزرگ در منشور خود که در بابل کشف شده، خودش را «فرزند کمبوجیه، شاه بزرگ انشان، نوادهٔ کوروش، شاه بزرگ انشان، نوادهٔ چیش پیش، شاه بزرگ انشان، از خانواده‌ای که همیشه پادشاه بوده‌است» معرفی می‌کند. کوروش بزرگ نسب شاهانه داشته‌ و ماندانا دختر آستیاگ  مادر ایشان بوده است. کوروش بزرگ حاصل ازدواج کمبوجیه یکم و ماندانا بوده‌است. تاریخ نویسان ایرانی و خارجی از کوروش بزرگ به نیکی یاد می کنند، با توجه به این که نویسندگان یونانی نسبت به ایرانیان خوشبین نبوده اند، هنگامی که می خوانیم نویسندگان یونانی از قبیل هرودوت، گزنفون چگونه کوروش بزرگ  را در مقام یک انسان بی نظیر و بزرگ و برتر ستایش و تمجید کرده اند، آن وقت به بزرگی مقام انسانی، رهبری، جهانگیری و بشر دوستی کوروش بزرگ بیشتر پی می بریم. گزنفون با آن که یونانی بود، در کتاب کوروش نامه  آن چنان از کوروش تجلیل بعمل آورده که می توان گفت هیچ کس تا کنون از پادشاهی آنقدر تمجید نکرده است. گزنفون در این کتاب از کوروش بزرگ بصورت یک انسان کامل، یک سرمشق بی مانند زمامداری و یک مربی ایده آل و یک رهبر عالیقدر نام برده است. گزنفون می نویسد، کوروش بزرگ نابغه بزرگی بود که در تمام عمر از هدفی مقدس و عالی پیروی می کرد. او دوست انسانها و طالب علم و حکمت و راستی و درستی بود. کوروش بزرگ عقیده داشت، پیروزی بر کشوری این حق را برای سردار پیروز ایجاد نمی کند که ملت شکست خورده را اسیر کند. در هنگام جنگ باید سعی کرد که آتش جنگ به کشاورزان و مردم غیر سپاهی سرایت نکند و شهر شکست خورده را نباید غارت کرد. کوروش بزرگ موفق شد حتی ملتهای شکست خورده را نیز شیفته خود کند، بطوری که پارسیان او را پدر خواندند و ملتهایی که بوسیله کوروش مغلوب شده بودند او را ((خداوندگار)) می نامیدند.

منبع : نون و آب