باباطاهر عریان باباطاهر عریان

قصیده ای از باباطاهر عریان   


بتا تا زار چون تو دلبرستم


بتن عود و بسینه مجمرستم


اگر جز مهر تو اندر دلم بی


به هفتاد و دو ملت کافرستم


اگر روزی دو صد بارت بوینم


همی مشتاق بار دیگرستم


فراق لاله رویان سوته دیلم


وز ایشان در رگ جان نشترستم


منم آن شاخه بر نخل محبت


که حسرت سایه و محنت برستم


نه کار آخرت کردم نه دنیا


یکی بی سایه نخل بی‌برستم


نه خور نه خواب بیتو گویی


به پیکر هر سر مو خنجرستم


جدا از تو به حور و خلد و طوبی


اگر خورسند گردم کافرستم


چو شمعم گر سراندازند صدبار


فروزنده‌تر و روشن ترستم


مرا از آتش دوزخ چه غم بی


که دوزخ جزوی از خاکسترستم


سمندر وش میان آتش هجر


پریشان مرغ بی‌بال و پرستم


درین دیرم چنان مظلوم و مغموم


چو طفل بی پدر بی مادرستم


نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزی


درین عالم ز هر کس کمترستم


بیک ناله بسوجم هر دو عالم


که از سوز جگر خنیاگرستم


ببالینم همه الماس سوده


همه خار و خسک در بسترستم


مثال کافرم در مومنستان


چو مؤمن در میان کافرستم


همه سوجم همه سوجم همه سوج


بگرمی چون فروزان اخگرستم


رخ تو آفتاب و مو چو حربا


و یا پژمان گل نیلوفرستم


بملک عشق روح بی‌نشانم


بشهر دل یکی صورت پرستم


رخش تا کرده در دل جلوه از مهر


بخوبی آفتاب خاورستم


بمیر ای دل که آسایش بیابی


که مو تا جان ندادم وانرستم


من از روز ازل طاهر بزادم


ازین رو نام بابا طاهرستم

باباطاهر عریان عارف و شاعر قرن پنجم هجری قمری و معاصر با طغرل شاه سلجوقی است. البته در باب حوادث زندگی و احوالات بابا طاهر اطلاعات مبسوطی در دست نیست. برخی تذکره‌نویسان وی را معاصر عین‌القضات همدانی (یعنی حدود سال ۵۲۵ هجری قمری) و برخی وی را هم عهد خواجه نصیر (۶۷۲ هجری قمری) دانسته‌اند.
منبع : نون و آب