صائب تبریزی

میرزا محمد علی صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان چشم بر  جهان گشود. خانوادهٔ صائب تبریزی جزو هزار خانواری بودند که به دستور شاه عباس اول صفوی از تبریز کوچ کرده و در محله عباس‌آباد اصفهان ساکن شدند و این مردم را تبارزه (تبریزی‌های) اصفهان می‌نامیدند.

غزل یک


صائب تبریزی و دو غزل زیبادو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم


به خاطر آنچه می‌گردید، شد یکجا فراموشم


نمی‌گردد ز خاطر محو، چون مصرع بلند افتد


شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم


چه فارغبال می‌گشتم درین عالم، اگر می‌شد


غم امروز چون اندیشهٔ فردا فراموشم


ز چشم آن کس که دور افتاد، گردد از فراموشان


من از خواری، به پیش چشم، از دلها فراموشم


سپند او شدم تا از خودی آسان برون آیم


ندانستم شود برخاستن از جا فراموشم


ز من یک ذره تا در سنگ باشد چون شرر باقی


نخواهد شد هوای عالم بالا فراموشم


نه از منزل، نه از ره، نه ز همراهان خبر دارم


من آن کورم که رهبر کرده در صحرا فراموشم


به استغنا توان خون در جگر کردن نکویان را


ولی از دیدنش می گردد استغنا فراموشم


نیم من دانه‌ای صائب بساط آفرینش را


که در خاک فراموشان کند دنیا فراموشم

غزل دو

بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم

ساقی و می و مطرب و میخانهٔ خویشم


زان روز که گردیده‌ام از خانه بدوشان


هر جا که روم معتکف خانهٔ خویشم


بی‌داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس


از بال و پر خویش، پریخانهٔ خویشم


یک ذره دلم سختم از اسلام نشد نرم


در کعبه همان ساکن بتخانهٔ خویشم


دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب


ویران شدهٔ همت مردانهٔ خویشم


آن زاهد خشکم که در ایام بهاران


در زیر گل از سبحهٔ صد دانهٔ خویشم


صائب شده‌ام بس که گرانبار علایق


بیرون نبرد بیخودی از خانهٔ خویشم

منبع : نون و آب