صائب تبریزی و دو غزل زیبا

 

مهربانی


مهربانی از میان خلق دامن چیده است!مهربانی از میان خلق دامن چیده است


از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است


وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است


جامه‌ها پاکیزه و دل‌ها به خون غلتیده است


رحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است


روی دل از قبلهٔ مهر و وفا گردیده است


پردهٔ شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است


صبر از دلها چو کوه قاف دامن چیده است


نیست غیر از دست خالی پرده‌پوشی سرو را


خار چندین جامهٔ رنگین ز گل پوشیده است


گوهر و خرمهره در یک سلک جولان می‌کنند


تار و پود انتظام از یکدیگر پاشیده است


هر تهیدستی ز بی شرمی درین بازارگاه


در برابر ماه کنعان را دکانی چیده است


تر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند


یوسف بی‌طالع ما گرگ باران‌دیده است


در دل ما آرزوی دولت بیدار نیست


چشم ما بسیار ازین خواب پریشان دیده است


برزمین آن کس که دامان می‌کشید از روی ناز


عمرها شد زیر دامان زمین خوابیده است


گر جهان زیر و زبر گردد، نمی‌جنبد ز جا


هر که صائب پا به دامان رضا پیچیده است

 

غوغای دگر


هر ذره ازو در سر، سودای دگر دارد


هر قطره ازو در دل، دریای دگر دارد


در حلقهٔ زلف او، دل راست عجب شوری


در سلسله دیوانه، غوغای دگر دارد


در سینهٔ خم هر چند، بی جوش نمی‌باشد


در کاسهٔ سرها می غوغای دگر دارد


نبض دل بیتابان، زین دست نمی‌جنبد


این موج سبک جولان، دریای دگر دارد


در دایرهٔ امکان، این نشاه نمی‌باشد


پیمانهٔ چشم او، صهبای دگر دارد


در شیشهٔ گردون نیست، کیفیت چشم او


این ساغر مردافکن، مینای دگر دارد


شوخی که دلم خون کرد، از وعده خلافیها


فردای قیامت هم، فردای دگر دارد


ای خواجهٔ کوته بین، بیداد مکن چندین


کاین بندهٔ نافرمان، مولای دگر دارد


از گفتهٔ مولانا، مدهوش شدم صائب


این ساغر روحانی، صهبای دگر دارد

 

منبع : نون و آب