سرطان کلیه

سرطان  کلیه چیست؟

کلیه ها اندام های لوبیایی شکلی هستند که حدود ۱۲ سانتیمتر طول و شش سانتیمتر عرض دارند و به تعداد دو عدد در خلف حفره شکم زیر لبه پایینی دنده های عقب قرار گرفته اند. این لوبیاهای کوچک وظایف مهمی را برعهده دارند که مهمترین آنها دفع آب و برخی مواد زاید از بدن از طریق تولید ادرار است. کلیه ها اندام های بسیار پرکاری هستند اما اگر یکی از این اندام ها را به طور کامل حذف کنیم، کلیه مقابل می تواند تمام وظایف آن را برعهده بگیرد و مشکلی برای فرد ایجاد نخواهد شد. این اندام های کوچک نیز مانند هر عضو دیگری در بدن ممکن است که به سرطان مبتلا شوند و انواع تومورهای خوش خیم و بدخیم کلیه را پیدا کنند.

چه کسانی در خطر سرطان کلیه هستند؟
علت این سرطان ناشناخته مانده است ولی برخی از عوامل محیطی را در ایجاد آن دخیل می دانند. یکی از مهمترین این عوامل که ارتباط کاملا اثبات شده ای با سرطان کلیه دارد، استعمال، دخانیات است که خطر این سرطان را حدودا دو برابر می کند.
جالب است بدانید که این افزایش خطر هیچ ربطی به تعداد نخ های سیگار یا قلیان که فرد در طول شبانه روز می کشد، ندارد و صرف کشیدن سیگار یا قلیان با هر تعدادی این خطر را دو چندان خواهد کرد. از جمله عوامل خطر دیگر، چاقی، تماس با پنبه نسوزاست. کسانی که به دلیل نارسایی کلیه دیالیزهای خونی طولانی مدت می شوند و کلیه های آنها کیست های ریز و متعدد دارد، در حدود ۳۰ برابر بیشتر از جمعیت عادی در معرض خطر سرطان کلیه قرار دارند که البته این خطر در کلیه های نارسایی که دیالیز نمی شوند و حتی پس از پیوند موفقیت آمیز کلیه نیز دیده شده است.
سرطان کلیه، توموری است که از بافت های لوله ای درون خود این عضو منشا می گیرد و بزرگ می شود. این تومور هم به اندام هایی که در کنارش وجود دارند تهاجم می کند و هم می تواند از طریق سیاهرگ کلیه ای به نواحی و اعضای دورتر مانند ریه ها، کبد ، استخوان، مغز و کلیه مقابل دست اندازی کرده و آنها را نیز درگیر سازد. به طور مسلم هرچه تومور سریع تر و در مراحل زودتری تشخیص داده شود، کوچکتر و محدودتر خواهد بود و درمان آن نیز راحت تر است.

علائم سرطان کلیه
سرطان کلیه
درد در پهلوها یا یک طرف پهلو٬ هماتوری یا وجود خون در ادرار٬ احساس فشار در شکم و در مراحل تکامل یافته سرطان وجود توده قابل لمس٬ فشار خون بالا٬ تب و تعریق داغ٬ خستگی و سردرد مداوم٬ لاغری غیر قابل توصیف و پائین آمدن توانايی بدن از علائم کلی در سرطان کلیه است هرچند هر کدام از این علائم می تواند نشانه بیماری های دیگری باشند.

درمان سرطان کلیه موضعی:

درمان ترجیحی برای بیشتر مردم که سرطان سلول های کلیه موضعی دارند، جراحی جهت خارج کردن قسمتی یا تمام کلیه می باشد.
تصمیم گیری در رابطه با اینکه بخشی یا تمام کلیه خارج شود به مرحله سرطان ، جایی که تومور قرار گرفته، تعداد تومور و چگونگی عملکرد کلیه ها بستگی دارد.
  • اگر بیمار چند تومور داشته باشد یا تومور بزرگ باشد، ممکن است خارج کردن کامل کلیه ضروری بوده، به خصوص اگر کلیه مقابل عملکردی نرمال دارشته باشد.
  • در شرایطی متفاوت ، اگر کلیه دمقابل  عملکرد درستی ندارد، خارج کردن قسمتی از کلیه گزینه بهتری خواهد بود.
نفروکتومی کامل : اصطلاحی است که به جراحی ای که در آن تمام کلیه و بافت های اطراف را بر می دارند، اطلاق می شود. بیشتر افراد می توانند فقط با یک کلیه زندگی کنند.
درمان حفظ نفرون : درمانی در RCC است که در آن کل کلیه را بر نمی دارند. کلیه ها با استفاده از ساختارهای کوچکی به اسم نفرون(Nephron)، خون را تصفیه می کنند.در درمان حفظ نفرون ،گروهی از نفرون های کلیه درگیر را حفظ نموده  و جراحی نمی کنند. این کار معمولاً زمانی انجام می شود که کلیه مقابل  به خوبی کار نکند.
درمان حفظ نفرون به یکی از اشکال زیر است :
  • جراحی و برداشت قسمتی از کلیه (نفروکتومی پارشیال) ، که درمان رایج تری است.
  • درمانی که ناحیۀ سرطانی را با سوزاندن (ریشه کنی با امواج رادیویی) یا منجمد کردن (ریشه کنی با انجماد) تخریب می کند.
درمان بعد از جراحی :
برای بیمارانی که RCC محدود دارند بعد از جراحی به درمان دیگری نیاز نیست. تا کنون اینکه درمان های بعدی شانس عود سرطان را کاهش می دهد ثابت نشده است.
هر چند مهم است  به طور منظم بعد از درمان به پزشکتان مراجعه کنید تا علائم عود سرطان را بررسی کند.
  • سرطان کلیهدرمان RCC پیشرفت
برای افرادی که دچار RCC پیشرفه یا متاستاتیک هستند درمان دارویی همراه با جراحی یا به جای آن توصیه می شود، همچنین اگر سرطان بعد از جراحی مجدداً عود کرده باشد از درمان های دارویی می توان استفاده کرد. جراحی به منظور برداشتن کلیه یا نواحی خارج از کلیه ( جایی که سرطان گسترش و متاستاز داده باشد) را می توان قبل از درمان دارویی انجام داد. در افرادی RCC پیشرفته دارند جراحی سرطان را معالجه نمی کند بلکه علائم آن را کاهش می دهد.
  •   درمان های آنتی آنژیوژنیک ، داروهای آنتی آنژیوژنیگ به  گروهی از داروها  گفته که خون رسانی به تومور را کاهش داده و در نتیجه باعث کاهش یا توقف رشد تومور می شوند.
  •   درمان های هدفمند ، گروهی از داروها که رشد تومور را متوقف می کنند یا کاهش می دهند.
منبع: نون وآب