مولانا شاعر بزرگ

 تو مرا جان و جهانی


تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان راتو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
 
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را
 
نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم
 
چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را
 
ز همه خلق رمیدم ز همه بازرهیدم
 
نه نهانم نه بدیدم چه کنم کون و مکان را
 
ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم
 
چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را
 
چو من اندر تک جویم چه روم آب چه جویم
 
چه توان گفت چه گویم صفت این جوی روان را
 
چو نهادم سر هستی چه کشم بار کهی را
 
چو مرا گرگ شبان شد چه کشم ناز شبان را
 
چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی
 
خنک آن جا که نشستی خنک آن دیده جان را
 
ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جانی
 
چو ز تو یافت نشانی چه کند نام و نشان را
 
جهت گوهر فایق به تک بحر حقایق
 
چو به سر باید رفتن چه کنم پای دوان را
 
به سلاح احد تو ره ما را بزدی تو
 
همه رختم ستدی تو چه دهم باج ستان را
 
ز شعاع مه تابان ز خم طره پیچان
 
دل من شد سبک ای جان بده آن رطل گران را
 
منگر رنج و بلا را بنگر عشق و ولا را
 
منگر جور و جفا را بنگر صد نگران را
 
غم را لطف لقب کن ز غم و درد طرب کن
 
هم از این خوب طلب کن فرج و امن و امان را
 
بطلب امن و امان را بگزین گوشه گران را
 

بشنو راه دهان را مگشا راه دهان را

تو چرا منکر نوری

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها را

 

که بدر پرده تن را و ببین مشعله‌ها را
 
تو چرا منکر نوری مگر از اصل تو کوری
 
وگر از اصل تو دوری چه از این مشعله‌ها را
 
خردا چند به هوشی خردا چند بپوشی
 
تو عزبخانه مه را تو چنین مشعله‌ها را
 
بنگر رزم جهان را بنگر لشکر جان را
 
که به مردی بگشادند کمین مشعله‌ها را
 
تو اگر خواب درآیی ور از این باب درآیی
 
تو بدانی و ببینی به یقین مشعله‌ها را
 
تو صلاح دل و دین را چو بدان چشم ببینی
 
به خدا روح امینی و امین مشعله‌ها را


منبع : نون و آب