رستم عجمی شاعر جوان اهل تاجیکستان

آغوش وا کن ای وطن! ای مادر وطن!

آغوش وا کن ای وطن

ما ذرّه ای ز کهنه ترین خاک این دریم

بر ما بتاب تا به فلک سر برآوریم

رندیم و دلقپوش و نظرباز و دف نواز

تنها در آسمان تو خورشید خاوریم

آغوش وا کن ای وطن! ای مادر وطن!

ما کودکان گُمشده ات در سه کشوریم

آغوش وا کن ای وطن! ای مادر وطن! در دامنت شکوفه ی امّیدمان شکفت

دور از تو در خزان غریبی شناوریم

دامان مهربان تو از دست رفته است

شبزنده دار معرکه ی دیده ی تریم

تفتیده برف قلّه ی پامیرِمان ز تب

جیحون دیده ی ترمان را کجا بریم؟

چون آسمانِ ابری و چِلتکّه ی تو ایم

یک روح اشکبار ولی در سه پیکریم

تاجیکزاد و افغانستان نژاد کیست؟

ایران کجاست؟ ما همه طفلان مادریم

مهتاب، خوشه خوشه، پراکنده شد ز شرق

باید یکی شویم و در آیینه بنگریم

آیینه ی شکسته ی ماهیم بر زمین

چندین ستاره ایم که با هم برادریم

 

من که غریبم، چرا بهانه نسازم؟

من که غریبم، چرا بهانه نسازم؟

مثلِ غریبان چرا ترانه نسازم؟

آه... چگونه؟ پرندگانِ مهاجر!

شعرِ غمینی به یادِ خانه نسازم

خانه‌ی من! سنگ‌ها زدند به بالم

تا سَرِ بامِ تو آشیانه نسازم

میل کشیدند چشمِ بی‌گُنهَم را

تا پس از این، شعرِ عاشقانه نسازم

بال گشودم به آسمانِ بلندت

تا زِ تو تنها به آب و دانه نسازم

بال نبندم، به خستگی ننشینم

تا زِ تو تقدیرِ جاودانه نسازم

شادی، پیکی به سویِ من نفرستد

تا دلِ خود را سویَت روانه نسازم

گرچه تو محتاجِ شعر نیستی… امّا ـ

بر سَرِ دوشَت نگو که لانه نسازم

 

منبع : نون و آب