سعدی شیرازی

هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل

هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل


امشب سبکتر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را


یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را


یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد


ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را


هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل


کز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را


گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می‌دهی


جز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را


چون بخت نیک انجام را با ما به کلی صلح شد


بگذار تا جان می‌دهد بدگوی بدفرجام را


سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان


ما بت پرستی می‌کنیم آن گه چنین اصنام را

 

دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را


دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را


تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را


شب همه شب انتظار صبح رویی می‌رود


کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را


وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او


تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را


گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم


جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را


کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست


بر زمستان صبر باید طالب نوروز را


عاقلان خوشه چین از سر لیلی غافلند


این کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را


عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست


کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را


دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم


ریسمان در پای حاجت نیست دست آموز را


سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست


در میان این و آن فرصت شمار امروز را

 

منبع : نون و آب