سعدی شیرازی

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را


چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را


چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را


سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند


عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را


دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت


سر من دار که در پای تو ریزم جان را


کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن


تا همه خلق ببینند نگارستان را


همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی


تا دگر عیب نگویند من حیران را


لیکن آن نقش که در روی تو من می‌بینم


همه را دیده نباشد که ببینند آن را


چشم گریان مرا حال بگفتم به طبیب


گفت یک بار ببوس آن دهن خندان را


گفتم آیا که در این درد بخواهم مردن


که محالست که حاصل کنم این درمان را


پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم


غایت جهل بود مشت زدن سندان را


سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات


غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را


سر بنه گر سر میدان ارادت داری


ناگزیرست که گویی بود این میدان را

 

تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا


تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا


سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا


نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر


تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا


شربتی تلختر از زهر فراقت باید


تا کند لذت وصل تو فراموش مرا


هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین


روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا


بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند


به دهان تو که زهر آید از آن نوش مرا


سعدی اندر کف جلاد غمت می‌گوید


بنده‌ام بنده به کشتن ده و مفروش مرا

 

منبع : نون و آب