ای انسان ! پایان زندگی نزدیک است...

سالهاست که انسانها بر روی این کره خاکی زندگی می کنند و هر روزی که می گذرد به علم آنها افزوده شده و پیشرفت می کنند. از زندگی داخل غارها در گذشته گرفته تا زندگی در لوکس ترین خانه ها با بهترین وسایل زندگی ، از کشاورزی سخت قدیم تا کشاورزی مدرن امروزی و سفر چند ماهه از شهری به شهری با اسب و غیره تا سفر از کشوری به کشور دیگر در کوتاه ترین زمان با هواپیما و غیره...

حال سوال اینجاست که این انسان عالم! از نظر انسانیت تا چه حد رشد داشته است؟!

سالیان درازی گذشته ولی انسان امروزی با انسان اولیه، تفاوتی در انسانیت نکرده است!

در گذشته انسانها جنگ می کردند و یکدیگر را از پای در می آوردند و امروز نیز همین امر تکرار شده و همنوع خود را به راحتی می کشند...

ای انسان ! چند سال دگر باید بگذرد تا بیاموزی که نباید انسانی را بکشی؟!

در دنیا 196 کشور وجود دارد که هر یک سالانه بودجه ای سنگین برای تجهیز کردن کشورشان به تسلیحات نظامی هزینه می کنند و نگران آنند که کشوری به کشورشان حمله نکند.

متاسفانه روند انسان کشی همواره ادامه دارد و اکنون با تجهیزات مدرن امروزی به غیر از کشتن خودشان، منطقه ای از زمین (گیاهان، درختان و جانواران) را هم از بین می برند و با از بین بردن هر قسمت از منطقه آباد زمین، سبب می شوند که عمر زمین کمتر شده و بیابانها گسترش پیدا کنند.

با افزایش بیابانها در کره زمین عواقب جبران ناپذیری اتفاق می افتد. مانند: بارندگی کمتر، گرم شدن کره زمین و در آخر بی آبی و خشکسالی و کم کم نابودی زمین ...

مسأله مهم دیگری که کمتر به آن توجه شده، آن است که گاهی در جنگها عده ای کشته می شوند و برای مدت طولانی جسد آنها بر روی زمین باقی می ماند و فاسد می شوند و سبب آلوده شدن آن منطقه به ویروس های خطرناک و عامل بیماری می شود. لذا همین موضوع باعث انتقال آن بیماری از آن کشور جنگزده به کشورهای دیگر جهان می شود.

جالب اینجاست که کشورهای پیشرفته هم به این مهم توجه ای نداشته و با تولید روزافزون تسلیحات نظامی و با اختلاف انداختن بین کشورها برای فروش هر چه بیشتر تسلیحات نظامی خود، به فکر سود بیشتر هستند ! غافل از آنکه این کار سود که نیست بلکه یک ضرر بزرگ نیز هست.نابودی زمین, از بین رفتن زمین, پایان زندگی

حال اگر انسانها از نظر انسانیت رشد می کردند، هرگز انسانی به فکر کشتن همنوع خود نبود و در کنار یکدیگر با صلح و دوستی زندگی می کردند و اختلافاتشان را از راه گفتگو حل می کردند.

ای انسان ! کمی اندیشه... با این روند پایان زندگی روی کره خاکی نزدیک است...

کاش کشورها هزینه ای را که طی سالیان دراز صرف تسلیحات نظامی و نیروهای نظامی می کردند را برای آبادانی زمین انجام می دادند و امروز در بهشتی که بدست خودشان ساخته شده بود، به زیبایی زندگی می کردند...

نویسنده : سعید رسولی نسرانی