محمد حیدری در گفتگو با صبا بیان کرد : تا پایان اختتامیه از فیلم‌ها صیانت می‌کنم

 اردیبهشت‌ماه امسال بود که حجت‌اله ایوبی تصمیم گرفت محمد حیدری را به عنوان دبیر سی و چهارمین دوره جشنواره برگزیند. حالا حیدری بود و هشت ماه فشرده برای برگزاری یک جشنواره که هیچ‌گاه از حاشیه دور نبوده است. او در تمام این ماه‌ها سکوت اختیار کرد و رسانه‌ای هم سراغی از برنامه‌های او نمی‌گرفت تا این‌که اولین حکم خود را صادر کرد. او در فاصله یک هفته‌ای حکم یاران اصلی خود را رسانه‌ای کرد. رسانه‌ای شدن احکام حیدری خبر از پایان برنامه‌ریزی‌ها و آغاز اقدامات برگزاری داشت. به همین بهانه سراغ دبیر سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر رفتیم تا از برنامه‌هایش بپرسیم. گرچه او معتقد است مصاحبه در آذر هنوز خیلی زود است و بسیاری از اتفاقات هنوز واقع نشده‌اند، اما هیچ سوالی را بی‌پاسخ نمی‌گذارد. حیدری در یک نگاه کلی برنامه خود را برای برگزاری جشنواره‌ای متفاوت تشریح می‌کند و باقی جریانات را هم به زمان برگزاری ارجاع می‌دهد.

وقتی شما به‌عنوان دبیر انتخاب شدید، رییس سازمان سینمایی اعلام کرد که این انتخاب به دلیل دید نزدیک شما به ایشان و ارتباط خوبی که با اصناف و جامعه سینمایی دارید، بوده؛ چطور شد این پیشنهاد را پذیرفتید و این‌که شما هم نظر آقای ایوبی را برای پذیرش داشتید؟
دو دوره از جشنواره فیلم فجر در دولت جدید برگزار شد، و حالا در دوره سی و چهارم لازم بود که بخش‌هایی از این جشنواره، هم به‌لحاظ سلیقه‌ای و هم نوع نگاه تغییر کند. درواقع جشنواره ناگزیر از این تغییرات است و ربط زیادی به شخص ندارد، اما قطعا حضور فردی که با برنامه و دیدگاه مشخصی این وظیفه را قبول کند بر تغییر تاثیرگذار خواهد بود. نوع برگزاری جشنواره فیلم فجر با آن‌چه تاکنون وجود داشته حداقل در بخش‌هایی بر ضد سینما عمل می‌کرده است. بخش‌هایی مثل اکران فیلم‌ها، تعداد سانس‌هایی که در ایام جشنواره وجود دارد؛ آن هم برای فیلم‌هایی که قرار است بعد از جشنواره در طول سال به‌عنوان تولیدات سینما به اکران عمومی برسند. شاید سالیان گذشته که جشنواره فجر به‌عنوان جشن و نوروز سینمای ایران برگزار می‌شد و سال سینمایی بعد از آن آغاز می‌شد لازمه برگزاری به این شکل احساس می‌شده است. در دوره‌های بعدی همین روال اولیه ادامه پیدا کرد، اما حالا لزوم این تغییرات بیش از پیش احساس می‌شود. گرچه تاکنون دیر هم شده، اما باید سرانجام اجرایی شود. وقتی با صنوف مختلف سینمایی صحبت می‌کنید همه از نوع برگزاری این جشنواره نالان هستند. چه تهیه‌کنندگان و کارگردانان و چه حتی جامعه اصناف در بخش‌های صدا، جلوه‌های ویژه و... همه یک مشکل مشترک را بیان می‌کنند. از نظر آنان تعداد جوایزی که در این جشنواره اهدا می‌شود و اکران زیاد فیلم‌ها، شرایط مناسبی را برای سینمای ایران در سال بعد رقم نمی‌زند. اما از آن‌جایی که دولت متولی این جشنواره است آن‌ها ناگزیرند به این شرایط تن دهند؛ درحالی که اگر در شرایط برابری قرار بگیرند و اختیار در دست خودشان باشد شاید خیلی از این مسائل را نپذیرند. با این وجود همچنان این شیوه اشتباه درحال تکرار است. در هیچ کجای دنیا نمی‌بینید که کلیه تولیدات یک سال پیش از اکران عمومی در یک زمان فشرده به اکران برسند و در دسترس همه قرار بگیرند. حتی جشنواره‌هایی که لزوم اکران را در قوانین خود دارند، اکران محدود در حد رونمایی از فیلم در فضای رسانه‌ای و منتقدان را که می‌تواند به تبلیغات فیلم کمک کند، مدنظر قرار می‌دهند. با وجود این تغییرات که برای جشنواره احساس می‌شد، مساله اصلی که خود من با آن مواجه شدم این بود که جشنواره فیلم فجر هیچ ساختاری ندارد. ساختاری که بنا به سلایق جاری در هر دوره به جای اصلاح، چاق‌تر شده است. بعضی معتقدند که این رویداد چون جشن سینمای ایران است باید عریض و طویل برگزار شود اما به لحاظ شکل حرفه‌ای هیچ کجا نمونه این‌چنینی پیدا نمی‌کنیم. همین مساله اکران فیلم‌ها در چند سانس در تهران و بعضا شهرستان‌ها یکی از مشکلات اجرایی جشنواره است که باعث شده در فضای کنونی به این نتیجه برسیم که باید یک نگرش جدی نسبت به این مساله و سایر مسائل اتفاق بیفتد. یکی از تلاش‌های ما هم بر این اساس بود که با توجه به حضور و استقبال مردم، بتوانیم اکران‌ها را در بخش سینماهای مردمی متمرکز کنیم. به این معنی که از سالن‌های بیشتری استفاده کنیم اما سانس‌های کمتری به فیلم‌ها اختصاص بدهیم. قطعا ما این توان را نداریم که برای تمام مردمی که دوست دارند فیلم‌ها را ببینند آن‌ها را نمایش دهیم، که اگر این‌طور بود دیگر اکران فیلم‌ها در طول سال معنا پیدا نمی‌کرد. اعتقاد ما این است که جشنواره فیلم فجر، هم جشنواره است و هم جشن بزرگ سینمای ایران که باید سلایق مختلف در آن دخیل باشند. به همین خاطر تمام تلاشمان را کردیم تا آدم‌های جدیدی که در این جریان نبودند، ولی می‌توانستند موثر باشند را وارد کنیم. این سینما برای مخاطب است و اگر زنده مانده به خاطر حضور همین مردمی است که در سینمای ایران باید نقش اصلی را ایفا کنند. پس مسلما جشنواره باید اول محلی باشد برای این‌که مردم در شرایط بهتری فیلم‌ها را ببینند و دوم این‌که جشنواره برای سینماهایی که محل برگزاری هستند آورده‌ای داشته باشد تا باعث بهبود کیفیت‌شان برای اکران طول سال آن‌ها شود. این‌ها از جمله اتفاقاتی است که مدنظر قرار گرفته، اما همان کاخ جشنواره و حضور اهالی رسانه دیگر مساله مورد بررسی است. هرساله در کاخ جشنواره ما به‌واسطه افزایش تعداد و ظرفیت محدود، با بی‌نظمی مواجهیم؛ پس برای این بحث هم باید شکل دیگر و حرفه‌ای‌تری را درنظر می‌گرفتیم.
علیرضا رضاداد هم در دو دوره گذشته تلاش کرد تغییراتی را در جشنواره به وجود بیاورد، تغییراتی که با نقد همراه بود و تا جایی هم پیش رفت. شما چقدر امکان دارید تا بتوانید تغییرات بنیادی‌تری ایجاد کنید؟
قطعا آن‌چه اکنون به ما رسیده ماحصل تلاش دبیران دوره‌های گذشته است و ما امسال سعی می‌کنیم به تناسب زمان محدودی که در اختیار داشتیم و نمی‌توانستیم در بخش جوایز و ساختار جشنواره تغییری ایجاد کنیم؛ تغییرات را در شکل اجرا و تبلیغات انجام دهیم. این‌که یک سینما از مجموع سینماهای جشنواره کم یا اضافه شود به معنای تغییر نیست. امسال ما تمام تلاشمان این بود که بتوانیم جشنواره را در استان‌ها برگزار کنیم آن‌هم در صورتی که شرایط مالی حل شود، این اتفاق خواهد افتاد. وگرنه برگزاری در سه استانی که برای جشنواره پول می‌دهند نمی‌تواند جریانی را ایجاد کند. باید جریانی باشد که بتوان برمبنای معیارهای جشنواره در استان‌های مختلف بدون شرط پول برگزار کنیم. البته بخشی از این جریان هم به رغبت خود استان برمی‌گردد. اگر بخواهم خیلی شفاف بگویم، تغییراتی که امسال در بحث برگزاری اتفاق افتاده است بنا به تفکر و طراحی اتفاق افتاده است. با این‌همه اگر این ساختار تنها به یک سال محدود شود و سال دیگر از بین برود فایده‌ای نخواهد داشت. به طورمثال درخصوص اهالی رسانه که دوست دارند در این جشن حضور داشته باشند و حضور هنرمندانی که ما دوست داریم باشند و همه به یک اندازه از شرایط مساوی برخوردار باشند، ظرفیت وجود ندارد. علاوه بر این‌که به عقیده من عدالت به معنای مساوات نیست و هرکس باید به اندازه جایگاه خودش در این جشنواره حضور داشته باشد. اگر بخواهیم به سمت حرفه‌ای شدن پیش برویم، با بازتاب‌هایی مواجه خواهیم شد اما باید سختگیری‌هایی مثلا در حوزه کارت‌ها اتفاق بیفتد. چراکه معتقدم نظم و انضباط برگزاری حداقل خواسته‌ای است که از جشنواره وجود دارد و باید با یک برنامه‌ریزی منظم برطرف شود. فضای جشنواره فجر به لحاظ نظم هنوز غیرحرفه‌ای است. پای صحبت هرکسی که می‌نشینیم از شرایط برگزاری راضی نیست و این یعنی که حتما یک جای کار عیب دارد. این‌طور نیست که بگوییم همه این افراد خواسته‌های خودشان را بیان می‌کنند و ما کارمان را درست انجام می‌دهیم. حتما عیبی در کار وجود دارد و نیاز به جراحی هم در بخش اجرایی و هم در بحث حضور فیلم‌ها، تعداد سانس‌ها، تعداد فیلم‌های بخش مسابقه، تعداد جوایز احساس می‌شود. شاید نتوان در طول یک‌سال به آن‌ها پرداخت اما بخشی از آن را می‌توان درست کرد.
این مباحث سال‌هاست که مطرح می‌شوند و حتی در دوره جدید این قول داده شد که بازنگری مجددی در ساختار جشنواره و این مباحث رخ دهد. اتفاقاتی که اگرچه با تغییر دبیران ممکن نبود اما قول بر آن بود که با ورود مجمع جشنواره‌ها این بحث به صورت کلان مورد بازنگری قرار بگیرد. شما هم در دروه سی و چهارم به لزوم این تغییرات تاکید می‌کنید، در طول این یک‌سال اتفاقی افتاده است؟
هرکدام از دبیرانی که منصوب می‌شوند در مقابل برخی تغییرات مقاومت می‌کنند. به همین خاطر قبل از هر چیزی باید ساختار جشنواره درست شود. در گام اول باید دید این مراسم یک جشن است یا جشنواره. اگر جشن باشد قاعده خاص خودش را دارد و اگر جشنواره قاعده دیگری. ما که نمی‌توانیم خودمان را از تمام جشنواره‌های جهان مستثنی بدانیم. همیشه مثال‌هایی از جشنواره کن و برلین آورده می‌شود، اما ما شبیه هیچ‌کدام از آن‌ها نیستیم و قرار هم نیست که شبیه‌شان باشیم. برای درست شدن ساختار مثلا باید میزان حضور فیلم‌ها در بخش مسابقه در هیچ سالی و به تناسب تولیدات تغییر نکند. یا این‌که هر سال به خاطر نوع تولیدات بخش‌های تازه‌ای به جشنواره اضافه نشود. مثل بخش مستند، فیلم اولی‌ها، هنر و تجربه یا دوره‌های پیشین که فیلم‌های کوتاه و کودک وجود داشتند و پس از چند دوره صاحب یک جشنواره مستقل شدند. باید بپذیریم که جشنواره فجر ظرفیتی دارد که براساس وضعیت روز سینمای ایران تعریف می‌شود. یعنی اگر زمانی فیلم اولی‌ها در این جشنواره به‌وجود آمده در یک دوره آن‌قدر تولید نداشته که مجبور می‌شوند فیلم دومی‌ها را هم در این بخش قرار دهند، ولی حالا با شرایطی که دارند می‌تواند جشنواره مستقلی داشته باشند. همین تغییرات نشانگر این است که جشنواره هنوز تکلیفش مشخص نیست. ما می‌توانیم در جشنواره فجر یک بخش پاناروما داشته باشیم که بخش مسابقه از دل آن منفک شود. درواقع این فضا باید به تناسب واقعیت‌های روز سینمای ایران تعریف شود و تغییرات نیز به تناسب همین شرایط ناگزیر از تغییر هستند. البته همیشه مقاومت وجود داشته، ضمن این‌که هیچ دبیری نمی‌داند چند دوره حضور خواهد داشت که با یک برنامه‌ریزی بلندمدت دست به این تغییرات بزند و هر دوره بخشی از آن را عملی کند. من هم تنها درخصوص امسال می‌توانم صحبت کنم و حتی اگر قرار باشد همه این مسائل در این دوره تغییر کنند باز هم شرایط پایداری را در آینده نخواهند داشت چراکه بستر تغییرات فراهم نیست. همین مساله باعث شد که ما امسال تنها درباره نحوه و شکل برگزاری جشنواره، فضای محیطی، تبلیغات، حضور آدم‌های حوزه‌های مختلف تغییراتی ایجاد کنیم. تا همین‌جا هم با انتصاب‌هایی که اتفاق افتاده مشخص شده که قصد داریم سلایق مختلفی را در جشن سینمای ایران شریک کنیم. تلاشمان این است که از هنرمندان سینما حتی برای برگزاری جشنواره استفاده کنیم و طبق برنامه‌هایی که اعلام می‌شوند اتفاقات این دوره از جشنواره از اواخر آذرماه کلید خواهند خورد. نکته مثبتی که درخصوص سی و چهارمین دوره وجود دارد این است که با جدا شدن بخش بین‌الملل، این فرصت برای ما به‌وجود آمد تا تمرکز کامل را برای برگزاری یک جشنواره قرار دهیم. جشنواره‌ای که با وجود جدا شدن بخش بین‌الملل هنوز مجموعه‌ای از اتفاقات مهم چون مسابقه سینمای ایران و دو جریان گسترده فیلم‌های اول و هنر و تجربه است.

جشنواره‌های مستقل برای فیلم اولی‌ها و گروه هنر و تجربه در راه است
پیشنهادی برای فیلم اولی‌ها و گروه هنر و تجربه از جشنواره داده شده است؟
خود سازمان سینمایی و شخص آقای ایوبی موافق این هستند که در سال‌های آینده این دو بخش مستقل شوند، شرایط آن هم فراهم هست. اما نکته این‌جاست که حتی فیلمسازان مستند که یک جشنواره مستقل دارند هنوز علاقه‌مندند در این جشنواره حضور داشته باشند و با اولین تغییر نسبت به آن اعتراض می‌کنند. با این وجود ما باید تکلیف را مشخص کنیم؛ یا جشنواره فجر یک جریان حرفه‌ای سینمای ایران است و فقط باید حرفه‌ای‌ها در آن حضور داشته باشند یا همه باشند و حرفی از حرفه‌ای بودن نزنیم. نمی‌توان گفت یک بخش حرفه‌ای است و دیگری نیست.

اضافه شدن بخش پانورامای سینمای ایران به جشنواره فجر طرح من بود
یکی از مشکلات نرسیدن به این ساختار اصولی تغییرات تدریجی جشنواره‌ای است که به فراخور اتفاقات سینمای ایران ناگزیر از تحول است. اتفاقاتی که بنا به گفته شما فرای حضور دبیران مختلف در یک مبحث کلان مورد بررسی و نتیجه‌گیری برای رسیدن به یک ساختار باشد و دیگر تنها نحوه برگزاری در هر دوره متفاوت باشد. این عزم در سازمان سینمایی پیش آمده؟
حرف درستی است. یک بخشی از این مساله بازمی‌گردد به همان مجمع جشنواره‌ها که البته نباید تنها به دنبال راهکاری برای جشنواره فیلم فجر باشد؛ بلکه باید تکلیف جشنواره‌های دیگر را هم روشن کند. وقتی سازمان سینمایی تکلیفش را با سایر جشنواره‌هایش مثل مستند و فیلم کوتاه روشن کند، خیلی راحت‌تر درخصوص جشنواره فیلم فجر به نتیجه می‌رسد. اما این‌که در هر دوره به فراخور اتفاقات تصمیماتی گرفته شود تنها با واکنش روبه‌رو می‌شویم. مثل این‌که در این دوره ما بخش مستند را از جشنواره حذف کنیم، همه خواهند گفت که حیدری آمد و بخش مستند را حذف کرد. البته دلایل آن‌ها برای اصرار به حضور در جشنواره فیلم فجر که دیده و مطرح شدن فیلم‌های بلند مستند به واسطه جشنواره و موفقیت در اکرانشان، منطقی و درست است. به همین خاطر است که ما ابتدا باید تکلیف این جشنواره‌ها را مشخص کنیم و به لحاظ حرفه‌ای برای آن‌ها تعریفی ارائه دهیم تا همین امکانی که تنها در جشنواره فجر برایشان ایجاد می‌شود در دل جشنواره خودشان شکل بگیرد. به این شکل است که جشنواره فیلم فجر هم تنها دو بخش خواهد داشت؛ یکی پانورامای سینمای ایران که حتی برگزیدگان سینمای مستند و کوتاه و... در آن حضور دارند و یکی بخش مسابقه. تمام فکر ما برای این دوره عملی کردن همین راه‌حل بود، رایزنی و صحبت‌های فراوانی هم انجام شد تا یک بخش پانوراما یا خارج از مسابقه داشته باشیم و یک بخش مسابقه که برگزیده بهترین‌هاست. در بخش مسابقه حتی فیلم‌های مستند و کوتاه هم حضور دارند اما با این فیلم‌ها هم به صورت حرفه‌ای برخورد می‌شود. نگاهی فارغ از نگاه حمایتی و پدرانه جشنواره‌های خاص خودشان، کاملا حرفه‌ای و با معیارهای جشنواره. وقتی بخش پژوهش را از فیلم‌های مستند حذف کردیم خیلی‌ها اعتراض کردند، اما جواب این بود که این بخش باید به صورت تخصصی در همان جشنواره سینماحقیقت مورد ارزیابی قرار بگیرد و ما نمی‌توانیم نگاه تخصصی نسبت به آن داشته باشیم؛ که اگر می‌توانستیم پس ساختار جشنواره سینماحقیقت بنا به چه دلیلی شکل گرفته است؟ درواقع ما به دنبال این بودیم که اگر قرار است مستندی در بخش مسابقه حضور داشته باشد از بهترین‌های مستند سال باشد نه این‌که در یک بخش مجزا آن هم در دل جشنواره فیلم فجر مجزا دیده و برگزیده شوند. حقیقت این است که وقتی از یک بخش مجزا صحبت می‌کنید مثل این است که از یک جشنواره مستقل در دل جشنواره فجر حرف می‌زنید. پس اگر بخواهیم با نگاه حرفه‌ای به جشنواره فیلم فجر برخورد کنیم باید تکلیف‌مان را با بخش مسابقه روشن کنیم.
بنا به گفته شما بخشی از بسترسازی برای هویت‌بخشی به جشنواره‌های موضوعی به‌عهده مجامع جشنواره‌هاست که تاکنون اتفاق نیفتاده. این مرکز به صورت مشخص درباره جشنواره فیلم فجر چه عملکردی دارد، کارکرد نظارتی یا حمایتی؟
کار مرکز مجامع جشنواره‌ها تا به حال این بوده که مجوز برگزاری به جشنواره‌های متعدد کشور می‌داده است. جشنواره‌هایی که به فراخور شرایط باید برگزار شوند؛ اما جشنواره فیلم فجر با ۳۳سال پیشینه ساختاری کاملا مجزا از آن جشنواره‌های متعدد دارد و حتی عملکرد مرکز مجامع نسبت به آن متفاوت است. به نظرم جشنواره فجر برای تغییرات نیازمند فضایی شبیه یک هیات امنا متشکل از بزرگان سینماست که تعریفی برای حداقل ۱۰ سال آینده جشن سینمای ایرانی مشخص کنند. حالا در هر دوره می‌توان تغییراتی در اجرا به وجود آورد اما نه این‌که هر سال در ساختار با چنین حجمی از تغییرات مواجه شویم.

با توجه به اساسنامه مجامع جشنواره‌ها، حتی تصمیم‌گیری در این خصوص هم متعلق به این مرکز است.
این مرکز چون دارای ساختاری اداری است نمی‌تواند چنین کاری بکند. باید تشکلی فارغ از این سیستم اداری، مثل شورای راهبردی تشکیل شود تا قالب ساختار جشنواره فیلم فجر را مشخص کند. آن زمان هر دبیری بنا به همین ساختار عمل می‌کند، نه این‌که چون ساختار مشخصی نداریم در هر دوره دبیری تغییراتی را می‌پذیرد یا نه، و یا تغییراتی را ایجاد می‌کند که محدود به دوران خودش می‌شود. ما چون معیاری را مشخص نمی‌کنیم نگاه سلیقه‌ای حتی در بحث انتخاب فیلم‌ها اتفاق می‌افتد. ضمن این‌که سهیم نبودن جشنواره در تولید، نقش دبیر را به مجری تبدیل می‌کند. هر زمان دبیر یک جشنواره برای چند دوره انتخاب شد و از جریان تولید سینمای ایران باخبر بود، می‌تواند نسبت به معیارهای انتخاب نیز اظهارنظر کند. مثل این‌که با شورای پروانه ساخت تفاهمی صورت بگیرد که در میان تولیدات یک سال مجموعی از فیلم‌های اجتماعی، کمدی، سیاسی و... قرار بگیرد تا آن‌ها در سبد جشنواره بیایند. دبیر جشنواره فیلم فجر در شرایط موجود تنها یک مجری است؛ به همین خاطر ما در این دوره تمام تلاش و سلیقه‌مان را بر نحوه برگزاری متمرکز کردیم.

عنوان؛ دبیر، وظیفه؛ مجری
اما در دوره‌های مختلف دبیران جشنواره درگیر سفارش شده‌اند. به این معنا که سفارش تولید فیلم‌های مشخصی را برای جشنواره داده‌اند و یا حتی از فیلمسازانی دعوت کرده تا فیلم بسازند یا فیلم آماده‌شان را برای جشنواره نگاه دارند.
چه سالی ما چنین پیشنهادی داشتیم؟ مگر جشنواره پولی برای حمایت دارد که بتواند سفارش دهد؟ حتی اگر سفارشی هم صورت بگیرد از سوی جشنواره‌ای است که توسط دولت برگزار می‌شود، درنهایت تبدیل می‌شود به فیلمی سفارشی که قرار است در بخش مسابقه حضور داشته باشد. اما در همه جای دنیا انتخاب فیلم‌ها توسط جشنواره انجام می‌شود، ولی ما حتی درباره انتخابمان هم چنین اختیاری نداریم. هیات انتخابی برگزیده می‌شوند که حتی آن هیات نیز بنا به سلیقه خودشان دست به انتخاب می‌زنند. درست است که می‌گوید این فیلم‌ها انتخاب جشنواره است، اما وقتی شما هفت نفر را به عنوان هیات انتخاب برمی‌گزینید، سلایق این آدم‌ها را هم دخیل می‌کنید. هیچ جای دنیا هیچ جشنواره‌ای هیات انتخاب ندارد.

هیچ کجای دنیا هیات انتخاب معرفی نمی‌شوند
مگر معیار کلی انتخاب این هیات توسط شما مشخص نمی‌شود؟
درست است که معیار را مشخص می‌کنیم. بگذارید صریح بگویم. دبیر جشنواره هیاتی را انتخاب می‌کند، اما درنهایت پاسخگو دبیر جشنواره است. هیچ کجای دنیا هیات انتخاب معرفی نمی‌شوند چون این مسئولیت به عهده دبیر است. در فضایی که ترسیم کردیم، این‌که معیار مشخصی وجود ندارد و تولید به عهده جشنواره نیست، ما درواقع در بخش برگزاری جشنواره فیلم فجر تنها مجری هستیم. دبیر، مجری سیاست‌های سال سینمای ایران در بخش دولتی است.
دبیر جشنواره در جریان تولید سینمای ایران نیست، با درنظر گرفتن سلیقه‌ای که هیات انتخاب به خرج می‌دهند؛ باز هم دبیر می‌تواند برای انتخاب‌ها معیارهای مشخصی را اعلام کند.
بله، معیارها خارج از چهارچوب نمی‌تواند باشد. شما منتخبی از فیلم‌هایی را به نمایش می‌گذارید که یک دوره همه خوب هستند و یک دوره نه؛ اما آیا مسئول این اتفاق دبیر جشنواره است. شما فقط می‌توانید بهترین‌ها را انتخاب کنید. ما در جشنواره فیلم فجر هم قاعده داریم و هم نداریم. وقتی شما می‌گویید معیاری را باید اعلام کنیم، چه معیاری را می‌توانیم اعلام کنیم. بخشی از انتخاب‌ها برمبنای سلیقه اتفاق می‌افتند و ناگزیر است. در بخش داوری هم همین سلیقه اتفاق می‌افتد.

از هیچ‌کدام از قوانین عقب نمی‌نشینم
آیین‌نامه امسال هم تغییر خواهد کرد؟
نه. آیین‌نامه همان آیین‌نامه سال گذشته است، چه در بخش انتخاب و چه داوری. یک ویرایش خیلی جزئی اتفاق افتاده، اما همان آیین‌نامه به هیات انتخاب و داوری اعلام خواهد شد.
تعداد فیلم‌ها و زمان تحویل آن‌ها به دبیرخانه چطور؟
آن‌ها براساس فراخوان اعلام شده پیش خواهد رفت. ضمن این‌که فراخوان جشنواره به همراه آیین‌نامه برای تمام کسانی که امسال فیلم تولید کرده‌اند ارسال خواهد شد.

تا ۲۵ آذر بیشتر نمی‌توانیم منتظر فیلمی بمانیم
زمان تحویل به فراخور جریان تولید برخی فیلم تغییر خواهد کرد؟
نه. اگر بخواهیم نظم و انضباط را در برگزاری جشنواره برقرار کنیم، فیلم‌ها باید نهایتا ۱۵ تا ۲۰ دی اعلام شوند. چون باید جدول طراحی شود و بر مبنای آن پیش‌فروش بلیت اتفاق بیفتد. همه این بی‌نظمی‌هایی که در دوره‌های پیشین اتفاق می‌افتاده به خاطر همین تاخیر در اعلام فیلم‌هاست. درحالی که همه فیلمسازان ما می‌دانند که این جشنواره ۱۲ بهمن برگزار می‌شود، مشکلات فیلمسازی مثل بودجه نیز همیشه وجود داشته؛ پس اگر فیلمسازی تازه فیلمش را کلید زده باید قبول کند که فیلم به جشنواره نمی‌رسد. اگر قرار باشد این زمان تغییر کند یا استثنائی اتفاق بیفتد درواقع شما همه فیلم‌هایی که به موقع تولید و تحویل شده‌اند را نیز پاسوز یک یا چند فیلم می‌کنید. اعلام کرده‌ایم که زمان تحویل فیلم‌ها ۱۵ آذر است اگر بخواهیم خیلی کوتاه بیایم تا ۲۵ آذر بیشتر نمی‌توانیم منتظر بمانیم. بیشتر از این زمان اگر اعلام شود به این معناست که هیچ کاری بنا به برنامه‌ریزی پیش نخواهد رفت و هیچ چیز به جشنواره نمی‌رسد. اگر ما می‌خواهیم سخت‌گیری کنیم به این خاطر است که بتوانیم در مرحله اول نظم را به جشنواره بازگردانیم. پس بهتر است فیلمسازی که می‌داند فیلمش به زمان مقرر نمی‌رسد این را قبول کند. مسلما امسال پایان سینمای ایران و پایان جشنواره فیلم فجر نیست، فیلمی که با تاخیر همراه می‌شود می‌تواند منتظر جشنواره سال بعد یا اکران بماند. البته بخشی از این مساله به خود فیلمسازها نیز برمی‌گردد. ما اگر این حداقل‌ها را درست کنیم خیلی از مسائل درست خواهند شد.
این بی‌نظمی‌ها به خاطر عقب‌نشینی دبیران دوره‌های گذشته هم بوده؟
بله. اما ما از سینمای حرفه‌ای حرف می‌زنیم. جشنواره هم در سی و چهارمین دوره برگزاری به جایگاهش رسیده است. پس افرادی که می‌خواهند در این قالب قرار بگیرند باید قاعده آن را هم بپذیرند. قطعا برخی از این مساله ناراحت خواهند شد اما برای احترام به مخاطب باید این سخت‌گیری انجام شود. چون ما زمان محدودی برای اعلام فیلم‌ها داریم و زمان محدودی برای اعلام جدول و تا زمانی که جدول ارائه ندهیم چیزی برای ارائه به مخاطب نخواهیم داشت که بتوانیم پیش‌فروش را اعلام کنیم. امسال حتما تا پایان دی‌ماه پیش‌جدول را ارائه خواهیم کرد تا پیش‌فروشمان آغاز شود در نهایت چند تغییر جزئی برای فیلم‌هایی که دیر آماده می‌شوند اتفاق خواهد افتاد که نهایتا آخرین سانس‌ها را به آن‌ها می‌دهیم.
برای ارائه نسخه کامل فیلم هم اصرار دارید؟
بله. این مساله اعلام شده. ضمن این‌که هیات انتخاب نمی‌پذیرند که فیلم‌ها را به صورت ناقص ببینند. اما نکته دوم این است که تمام فیلم‌هایی که در جشنواره امسال شرکت خواهند کرد حتما باید تمام و کمال دیده شوند. چون نمی‌توان براساس یک نسخه غیرکامل تصمیم به حضور برای فیلمی گرفت. وقتی صاحبان فیلم به ما اعتماد می‌کنند ما نیز باید به اعتماد آن‌ها درست پاسخ دهیم. در اصل وظیفه من همین است. به همین خاطر است که می‌گویم اگر ما مجری هستیم، مجری خوبی باشیم و اگر امانت‌داریم امانت‌داری‌مان هم خوب باشد. یعنی فیلم‌ها به صورت کامل توسط هیات انتخاب دیده شوند و این‌که به کسانی احترام بگذاریم که سر زمان دقیق فیلمشان را به جشنواره رسانده‌اند و به مخاطب سینما احترام بگذاریم.
تعداد فیلم‌های بخش مسابقه چه تعداد است؟
در فراخوان اعلام کرده‌ایم که ظرفیت جشنواره کمتر از ۲۲ فیلم نخواهد بود. البته این مساله بستگی به هیات انتخاب هم دارد. ممکن است بگویند بنا به واقعیت‌های موجود این تعداد تغییری می‌کند. من پافشاری‌ای ندارم که بگویم حرفی که زده‌ام و باید همان اتفاق بیفتد. وقتی ۲۵ فیلم خوب در بخش مسابقه وجود دارد و کیفیت حضور دارند اصراری به تعداد اعلام شده وجود ندارد. البته ممکن است که تعداد کمتری هم وجود داشته باشد. معیار ما فقط تعدادی نیست که در فراخوان اعلام کرده‌ایم. در بخش فیلم اولی‌ها و مستند گفتیم تعدادی بین ۷ تا ۱۱ فیلم، به هیات انتخاب هم اعلام کردیم که اگر ۱۱ فیلم خوب با معیار مورد نظر که در مرحله اول کیفیت است وجود نداشت، انتخاب بیشتری صورت نگیرد. درواقع از هیات انتخاب هم خواستیم کیفیت حداقلی یک فیلم برای حضور در این جشنواره را مد نظر داشته باشد تا بتواند پای انتخابش بایستد. هرچند ما دوست داریم همه فیلم‌ها حضور داشته باشند اما ناگزیر به انتخابیم که آن هم به لحاظ کیفی انتخاب می‌کنیم.
اگر تعداد فیلم‌های باکیفیت بیشتر بود، بخش تازه‌ای تعریف نخواهید کرد؟
نه. هیچ بخش جنبی‌ای نخواهیم داشت.

کاخ جشنواره فضای حرفه‌ای‌تری برای اهالی رسانه خواهد داشت
گفتید که در نحوه برگزاری جشنواره تغییراتی خواهید داشت. مکان کاخ جشنواره تغییر خواهد کرد. حرف‌هایی شنیده شده مبنی بر استفاده از پردیس چارسو به عنوان کاخ جشنواره حداقل برای اهالی رسانه. وضعیت انتخاب کاخ مشخص شده است؟
ما طرحی را برای اهالی رسانه داریم که به‌زودی اعلام خواهیم کرد اما مطمئن باشید که در این بخش حتما شاهد تغییر خواهید بود.
در مورد همین انتخاب کاخ جشنواره؟
مجموعا می‌خواهیم یک فضای حرفه‌ای برای مطبوعات به وجود بیاوریم. بخش پرس ما نسبت به دوره‌های گذشته از فضای حرفه‌ای‌تری برخواردار خواهد بود که به‌زودی اعلام خواهد شد.
اگر بخواهیم مشخص‌تر در مورد مشکلات دوره‌های گذشته در کاخ جشنواره حرف بزنیم، تعداد زیاد مهمان‌هایی که در سینمای رسانه‌ها و منتقدان حضور داشتند و حتی حضور تمام اعضای انجمن منتقدان فارغ از فعال یا غیرفعال بودنشان، همین‌طور حضور مهمانان غیرمرتبط به فضای رسانه و یا هنرمندان در این کاخ همیشه وجود داشت. امسال برای حضور اهالی رسانه و هنرمندان در کاخ جشنواره چه تمهیدی اندیشیدید که دیگر شاهد این اتفاقات نباشیم؟
یکی از مشکلاتی که وجود دارد همین تعداد افرادی است که خواستار حضور در کاخ جشنواره هستند. سال‌های پیش چهار هزار یا پنج هزار کارت صادر می‌شد، همه هم به اسم اهالی رسانه، درحالی که ظرفیت کاخ جشنواره ۱۸۰۰ نفر است. به همین خاطر ما تصمیم گرفتیم فضای حرفه‌ای‌تری برای رسانه‌ای‌ها داشته باشیم. طرحی داریم تا سینماهای اهالی رسانه را متمرکز به کاخ جشنواره نکنیم و چند مرکز برای این منظور وجود داشته باشد.

کاخ مردمی جشنواره شکل می‌گیرد
همان طرحی که سال گذشته هم وجود داشت؟
بله. اما یادمان باشد که تصمیم داریم تغییری را انجام دهیم که دو طرف باید به آن عمل کنند. مسلما مطبوعات و رسانه‌ها نقش موثری در برگزاری جشنواره دارند؛ به همین خاطر یکی از ایده‌ها برای آن‌ها این بود که رسانه‌ها را در همه سینماها تقسیم کنیم. به این معنا که هرکس در هر سینمایی که خواست فیلم ببیند. البته یک فضای مشخص برای تجمع و بحث نشست خبری فیلم‌ها خواهیم داشت اما اگر محل کار شما به پردیس چارسو نزدیک است می‌توانید کارت آن سینما را داشته باشید تا آن‌جا فیلم ببینید. درخصوص بحث نشست‌های خبری فیلم هم چه منتقدان بخواهند آن را برگزاری کنند و چه خود جشنواره، فضای مشخصی برای این مساله به دور از اکران معمول فیلم‌ها درنظر گرفته می‌شود. همین برگزاری نشست‌ها بلافاصله پس از اکران فیلم همیشه یکی از مشکلات جشنواره فیلم فجر بوده است. این از جمله فضاهای غیرحرفه‌ای است که باید نسبت به آن حساسیت نشان داد و برای حرفه‌ای‌تر شدن آن فکری کرد. یا به طور مثال تا پیش از این در کاخ جشنواره شما می‌بایست به چهار هزار نفر نهار می‌دادید و آن‌چه عملا اتفاق می‌افتد بیشتر شبیه به یک هیات بود تا جشنواره یا حتی جشن. این پول از جیب من نیست که بخواهم برایش خساست به خرج دهم، اما حقیقت امر این است که برای داشتن یک فضای حرفه‌ای باید معیار مشخص کنیم و تنها برای معیارهایمان هزینه کنیم. به همین خاطر امسال می‌خواهیم در بخش‌هایی که به جدیت و حرفه‌ای بودن جشنواره برمی‌گردد حساسیت بیشتری به خرج دهیم. امسال حتی طرحی برای کاخ مردمی جشنواره هم داریم. محلی که مردم بتوانند با عوامل فیلم روی فرش قرمز باشند و در کنار آن‌ها فیلم ببینند. این امکان فیلم‌بینی با هنرمندان همیشه برای اهالی رسانه وجود دارد اما حتی هنرمندان هم چنین امکانی را ندارند تا همیشه در کنار مردم فیلم ببینند. حضور هنرمندان در سینماهای مردمی باعث ترغیب تماشاچی و تاثیرگذاری بر اکران فیلم در آینده می‌شود. با وجودی که این اتفاق در دوره‌های قبل رخ می‌داد امسال مشخصا یک مرکز برای تمرکز این همراهی وجود دارد. هنرمندان یک‌بار در کنار منتقدان و اهالی رسانه فیلم را می‌بینند و یک‌بار هم با حضور مردم. حتی ممکن است تا چند روز آینده که نتیجه این دو طرح مشخص می‌شود به این نتیجه برسیم که فقط اکران فیلم با حضور هنرمندان را برای مردم در نظر بگیریم.
در این صورت کاخ جشنواره چه تعریفی خواهد داشت؟
کاخ جشنواره با همه این تدابیر باز هم مشتریان خودش را دارد. نکته این‌جاست که ما تلاش می‌کنیم تا بخش مردمی را پررنگ‌تر کنیم و اولویتمان این است که نظم جشنواره را بیشتر کنیم.

مجبور به سخت‌گیری‌های قاطعانه برای بازگرداندن نظم به جشنواره هستیم
هر دوره دبیران از همین برنامه‌ریزی‌های دقیق و منظم شدن کارهایی که به قول شما بدیهی است صحبت می‌کنند، اما در آستانه آغاز جشنواره باز هم همان مشکلات مبرهن و حتی کوچک وجود دارد و باعث خلل در کار می‌شود.
یک بخش‌هایی را می‌شود از الان انجام داد و بسیاری از این مسائل به نقطه طلایی جشنواره یعنی آماده‌سازی فیلم‌ها بازمی‌گردد. هرچقدر هم برنامه‌ریزی داشته باشید اما به زمان تحویل فیلم‌ها دقت نکنید هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید و درنتیجه همان مسائل قبلی اتفاق می‌افتد. به شخصه معتقدم سخت‌گیری برای زمان تحویل فیلم‌ها اتفاق بیفتد نتیجه می‌دهد و باعث ارتقای نظم جشنواره خواهد شد. در غیر این‌صورت شما در مرحله اول نمی‌توانید برنامه مشخصی را تنظیم کنید و زمانی که برنامه نمایش فیلم‌ها را نداشته باشید یعنی هیچ کاری نکرده‌اید. به همین خاطر زمان تحویل فیلم‌ها ۱۵ آذر اعلام شده و نهایت تلاشی که ما برای رسیدن همه فیلم‌ها انجام می‌دهیم، فرصت تا پایان آذر است اما بیشتر از آن هیچ اتفاقی به درستی پیش نخواهد رفت. نکته مهم هم این است که هیات انتخاب وقت داشته باشند این فیلم‌ها را ببینند. ممکن است شرمنده برخی از دوستان هم شویم که فیلمشان تا این تاریخ نمی‌رسد اما اگر قرار باشد بنا به برنامه‌ریزی‌مان نتیجه تصمیم هیات انتخاب تا ۱۵ دی‌ماه اعلام شود و پیش‌جدول برنامه فیلم‌ها تا آخر دی‌ماه آماده شود تا پیش‌فروش آغاز شود، مجبور به این سخت‌گیری قاطعانه هستیم. نظم و انضباطی که از آن صحبت می‌کنم در همین نکات ریز است وگرنه که قرار نیست ما چرخ را از ابتدا اختراع کنیم.

حضور اعضای شورای پروانه نمایش تنها قوت قلب است، نه مجوز نمایش
نمایندگان شورای پروانه نمایش هم امسال در کنار هیات انتخاب فیلم‌ها را خواهند دید؟
بخشی از هیات انتخاب از شورای پروانه نمایش انتخاب و بخش دیگر هنرمندان خواهند بود.
این ترکیب به صدور پروانه موقت نمایش می‌رسد. همیشه سر این مساله بحث بوده که این پروانه چقدر وجاهت و زمان برای استفاده دارد. برخی از کارگردانان وقتی نمی‌توانند پروانه نمایش دریافت کنند، پروانه موقت نمایش را دلیلی برای تضمین اکرانشان می‌دانند. این پروانه نمایش موقت که با حضور نمایندگان شورای پروانه نمایش صادر می‌شود چه سازو کار و اعتباری دارد؟
این قانون از قبل وجود داشته و هرساله هم درخصوص این مساله بحث می‌شود و حقیقت این است که این مساله در اختیار تصمیم‌گیری‌های دبیر نیست. این یکی دیگر از مواردی است که به ساختار نامشخص جشنواره برمی‌گردد. وقتی سه نفر از اعضای شورای پروانه نمایش در هیات انتخاب حضور دارند و به فیلمی پروانه موقت می‌دهند به این معناست که فیلم در زمان نمایش عمومی هم نباید دچار مشکل شود. درست است که اگر این فیلم برای جشنواره از سه نفر از اعضا مجوز دریافت می‌کند پس باید مجوز برای نمایش عمومی هم دریافت کند. پس یا اعضای شورا باید دقت بیشتری در صدور پروانه نمایش موقت داشته باشند یا رییس این شورا باید به نظر سه نفر از اعضایش در این شورا اعتماد داشته باشد. البته این اتفاق به ندرت وجود داشته اما طبیعتا پروانه نمایش موقت باید بدون هیچ مشکلی تبدیل به پروانه نمایش طولانی‌ مدت شود. با این همه این مساله جزو اختیارات من نیست و نمی‌توانم درخصوص آن تصمیم قطعی را اعلام کنم که امسال این پروانه به منزله پروانه نمایش برای فیلم‌هاست. نمی‌توانم این قول را بدهم. حضور سه نفر از اعضای شورای پروانه نمایش می‌تواند قوت قلبی باشد برای کسانی که فیلمشان در جشنواره انتخاب می‌شود تا بعدتر برای اکران عمومی به مشکل برنخورند. شاید اصلا یکی از دلایلی که آن‌ها در جشنواره شرکت می‌کنند همین باشد.
گفتید معیار مشخصی برای هیات انتخاب نیست و بیشتر به سلیقه برمی‌گردد، آن‌ها برای انتخاب‌ها کاملا مختارند؟
در بحث انتخاب برای جشنواره همان معیارهایی که برای پروانه نمایش هست رعایت می‌شود. اگر فیلمی بنا به چهارچوب قوانین و آن‌چه شورای پروانه ساخت مشخص کرده ساخته نشده و مشخصا در پروانه نمایش عمومی هم به مشکل برمی‌خورد در انتخاب جشنواره هم پذیرفته نمی‌شود. قطعا فیلم‌هایی انتخاب می‌شوند که این چهارچوب‌ها را رعایت کردند و از قوانین شورای نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی خبر دارند. البته ممکن است هیجانات جشنواره در این انتخاب‌ها دخیل باشند. حتی ممکن است برخی از سخت‌گیری‌هایی که در صدور پروانه نمایش انجام می‌شود برای جشنواره اتفاق نیفتد؛ شاید به همین خاطر است که پروانه نمایش موقت صادر می‌شود. با همه این اوصاف ناگزیر از حذف بحث سلیقه‌ای هستیم. همان‌طور که در بخش داوری هرسال سلیقه وجود دارد و اگر برای همان تعداد مشخص فیلم گروه دیگری داوری کنند نتایج کاملا متفاوت باشد. همان‌طور که داوری مردم با قضاوت داوران جشنواره در برخی از دوره‌ها متفاوت بوده است.

داوری برمبنای نگاه تخصصی متعلق به جشن‌های صنفی است
در انتخاب هیات داوران از همه صنوف سینمایی استفاده خواهید کرد تا نگاه تخصصی نسبت به بخش‌های مختلفی مثل تدوین، صدابرداری، طراحی صحنه و... وجود داشته باشد؟
وقتی یک کارگردان صاحب اثر است و از بازیگران تا عوامل فنی را خودش انتخاب می‌کند به این معناست که او با تمام این بخش‌ها آشناست. هیچ‌کجای دنیا هم چنین نگاه تخصصی‌ای در بحث داوری وجود ندارد مگر این‌که مثل اسکار یا جشن خانه سینما جوایز به شکل صنفی ارزیابی و اهدا شود. اگر قرار باشد ما هم چنین نگاهی داشته باشیم باید ۳۳ داور از صنف‌های مختلف را انتخاب کنیم، اما وقتی کارگردان تمام این موارد را در فیلم خودش مورد توجه قرار می‌دهد، در بحث داوری هم می‌تواند همه این بخش‌ها را داوری کنید. در هیچ جشنواره‌ای نمی‌بینید که برای هیات داوران از عوامل فنی استفاده کنند، این به معنای بی‌اهمیتی این بخش‌ها نیست و ارزش‌گذاری برای آن‌ها اهمیت زیادی دارد، اما همه این اتفاقات درنهایت از یک کانال عبور می‌کنند. ما هم در جشنواره نگاه صنفی نداریم و هرساله هم تعدادی از هیات داوران از میان این افراد انتخاب می‌شوند اما یادمان باشد که این شیوه داوری متعلق به جشن‌هایی است که از اساس بر مبنای داوری صنوف اتفاق می‌افتد اما ما جشنواره‌ای برگزار می‌کنیم که داورانش هرکدام کارنامه‌های مشخصی دارند. پس مسلما وقتی یک کارگردان می‌تواند از انتخاب‌های درستی برای فیلمش استفاده کند در بحث داوری هم می‌تواند انتخاب درست داشته باشد و البته تاکید می‌کنم این انتخاب‌ها با سلیقه خودش اتفاق می‌افتد.
پس این ترکیب بیشتر از کارگردانان خواهد بود؟
اول باید تکلیف فیلم‌ها مشخص شود، چون کسانی که در جشنواره فیلم داشته باشند نمی‌توانند جزو هیات داوران باشند. فارغ از این مساله ما باید از افرادی که در سینمای ایران کارنامه مشخص و قابل قبولی دارند استفاده کنیم. تلاشمان هم این است که از افرادی که شناخته ‌شده‌تر هستند دعوت کنیم. واقعیت این است که زمانی که از مدیران فرهنگی که سینما را می‌شناسند و با آن در ارتباط هستند اما این مناسبات را ندارند استفاده شده، میزان چالش سلیقه‌ای کمتر بود و حتی بحث داوری را فراتر از مسائل معمول می‌دیدند.
از انجمن منتقدان هم کسی در این هیات حضور دارد؟
هنوز در این خصوص تصمیمی نگرفته‌ایم.
هیات انتخاب و داوری امسال پیش از آغاز کارشان کنفرانس خبری خواهند داشت؟
حقیقتش این است که به این مساله فکر نکردیم اما چنین جلسه‌ای پس از انتخاب فیلم‌ها اتفاق می‌افتد.
این الگوی هر ساله جشنواره است و شاید هم بخشی از حاشیه‌ها به همین خاطر است. فکر نمی‌کنید بهتر باشد پیش از شروع کار اعضای هیات انتخاب و بعدتر داوری از نوع نگاه و عملکردشان توضیح دهند تا با شفافیت بیشتری نتیجه کارشان دیده شود؟ ضمن این‌که حاشیه‌ها هم کمتر می‌شوند.
در بحث داوری می‌توانیم این کار را بکنیم اما در بحث انتخاب ممکن نیست. چون فیلم‌هایی که انتخاب نمی‌شوند را شما هم ندیدید. اتفاقا اگر بتوانیم امسال برای فیلم‌هایی که انتخاب نمی‌شوند این برنامه را داشته باشیم می‌توانیم تاثیری را که می‌گویید بگذاریم. اما در بحث انتخاب شما همه آثار را دیدید و درخصوص نتیجه می‌توانید نسبت به نظرات آن‌ها عقیده متفاوتی را داشته باشید. آن‌چه می‌توانم بگویم این است که من هیچ‌گونه سفارشی در بحث انتخاب یا داوری‌ها نخواهم داشت. چراکه من نه فیلمساز بودم و نه تهیه‌کننده، نه جزو گروهی هستم و نه به گروهی وابسته‌ام. به همین خاطر بنا به اعتمادی که سینماگران به من کرده‌اند تنها نتایجی را خواهند دید که هیات انتخاب و داوری برگزیده‌اند.

مشاوران هنرمند برای طرح پررنگ‌تر کردن بخش مردمی جشنواره بود
دو هنرمند را به عنوان مشاور انتخاب کردید، دلیل چه بود؟
مگر باید دلیلی داشته باشد. هرکسی را من انتخاب می‌کردم شما به دنبال دلیل بودید.
ابتدای مصاحبه درخصوص نقطه قوت شما در ارتباط با جامعه سینمایی گفتیم. حالا انتخاب دو هنرمند می‌تواند این نزدیکی را بیشتر کند، ضمن این‌که به هرحال حضور دو بازیگر محبوب می‌تواند تضمینی باشد برای جلوگیری از بخش عمده‌ای از حاشیه‌های داوری. این دلایل هم در انتخابتان تاثیرگذار بوده است؟
نه. حاشیه‌ها که همیشه در جشنواره بوده و خواهد بود. هرکسی را هم که انتخاب کنید اولین سوال این است که چرا این فرد اما وقتی این سوال درخصوص فردی پرسیده می‌شود که در هیات انتخاب یا داوران حضور دارد حتما باید دلایل مشخصی وجود داشته باشد. چراکه خیلی از مسائل در این انتخاب دخیل هستند. به طورمثال بحث مقبولیت که درخصوص اعضای هیات داوران بیان کردم یکی از فاکتورهایی است که در انتخاب اعضا مورد نظر قرار می‌گیرد. شهاب حسینی سال‌ها در سینمای ایران باعث جذب مخاطب بیشتر و گردش مالی بالاتری بوده است. همین یک معیار می‌تواند دلیلی برای انتخاب ایشان باشد. این هنرمندان را مردم بیشتر می‌شناسند و با مردم بیشتر در ارتباط هستند. شهاب حسینی و مهتاب کرامتی به من لطف کردند که در کنار جشنواره باشند چون جز حاشیه چیز دیگری عایدشان نخواهد شد، اما وقتی قرار است که یک جریان در سینمای ایران داشته باشیم و می‌خواهیم افراد مختلفی را با سلایق متفاوت در این جریان شریک کنیم، از دو هنرمند استفاده می‌کنیم. گرچه در سال‌های گذشته دبیران مشاورانشان را از میان کسانی که در حوزه اداری و اجرایی سابقه داشتند انتخاب می‌کردند اما این انتخاب بر اساس سلیقه من به عنوان دبیر و برای انجام کارهایی که قرار است در جشنواره صورت بگیرد بوده است. البته چند مشاور دیگر هم هستند که به زودی اعلام می‌شوند و آن‌ها نیز از اهالی سینما هستند. البته این انتخاب حاشیه‌هایی را هم داشت، حتی گفته شد حضور این افراد به عنوان مشاور می‌تواند روی نظرات هیات انتخاب و داوری هم تاثیر بگذارد. سوال این‌جاست که مگر می‌شود پس از برگزاری ۳۳ دوره یک نفر بتوانند چنین تاثیری بر دو هیات داشته باشد. آن هم زمانی که خود دبیر اعلام می‌کند هیچ تاثیری بر جریان انتخاب‌ها و داوری‌ها ندارد. حال چطور مشاوران می‌خواهند چنین تاثیری بگذارند؟ به نظرم سینمای ایران به این بلوغ رسیده است که حتی افرادی که در جشنواره فیلم دارند، نه در بخشی که فیلمشان حضور دارد بلکه در بخش‌های دیگر حضور داشته باشند و به این جریان کمک کنند. امیدوارم کمی انصافمان را بیشتر کنیم چراکه به نظرم اگر این دو هنرمند این نقش را پذیرفتند مسلما به جشنواره و شناساندن آن به مردم و مخاطبان کمک خواهد کرد.

هیچ توصیه‌ای واقعیت ندارد، ما باید از نتیجه کارمان دفاع کنیم
به حاشیه‌ها اشاره کردید، حرف‌هایی که از روز ابتدایی حکم شما شروع شده است. به نظرتان چقدر می‌توانید ثابت‌قدم باشید و از هیچ کدام ازتصمیم‌هایتان عقب‌نشینی نکنید؟
به نظرم بهترین کاری که می‌توانم بکنم این است که صادقانه برخورد کنم. من همینم با همین میزان توانایی که بر اساس همین توانایی جشنواره را برگزار خواهم کرد و با رسانه‌ها برخورد می‌کنم. برخورد صادقانه شعار اصلی من است. واقعیتی که وجود دارد را نشان می‌دهم ولی ادعا نمی‌کنم که سینمای ایران را به عرش خواهم رساند. من تمام تلاش و توانایی‌ام را به کار گرفته‌ام تا زمان برگزاری جشنواره به هیچ‌چیز دیگری جز برگزاری جشنواره فکر نکنم.
در برنامه‌ریزی‌هایتان درخصوص فشارهایی که ممکن است ایجاد شود، دستورات ناگهان<
گفتگو :عسل آذرپور
مطلب : محمد بیگی
منبع : www.fajrfilmfestival.com

 

دیدگاه خود را در مورد این نوشته بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
نام :
ایمیل :
دیدگاه :
نوشته های مرتبط