کوه كركس نطنز، همدرد دماوند !

آنچه در ارتفاعات دماوند می گذرد، درد مشترك ديگر قله‌های ايران زمين هم هست. قله‌هايی كه هر يك عمری به درازای تاريخ دارند و از زمان پيدايش انسان، در زندگی بشر منشا حيات بوده‌‌اند،‌اما امروز چنان مورد بی مهری قرار گرفته‌‌اند كه حتی وحوش هم نمی توانند از اين موهبت طبيعی به عنوان جايگاهی مأمن استفاده كنند. قله‌های ايران و كوهستان‌‌های منتهی به آن در هر نقطه‌ای كه باشند،‌نه فقط به عنوان بهترين پناهگاه حيات وحش عمل می كنند،‌بلكه در توازن شرايط جوی و تلطيف هوا تاثير اساسی دارند و به همين دليل وجود برخی از ارتفاعات در مناطق خشك و نيمه خشك نعمتی است كه همه بايد قدر آن را بدانند. يكی از اين قله‌ها،‌«كركس» در نطنز است، قله‌ای كه دامنه آن از شهر تاريخی نطنز آغاز می شود و تا حاشيه كوير 10 تا 15 كيلومتر بيشتر فاصله ندارد.

ارتفاعات كركس تنها منبع آب شهرستان نطنز به ويژه شهر وسيع بادرود است و به عنوان تنفسگاه اين منطقه عمل می كند، اما صد حيف كه غير از معدنكاران سنگ،‌ هيچ‌كس قدر اين نعمت گرانبهای طبيعی را نمی داند!

اگر معدنكاران در ارتفاعات زيبا و پرطراوت دماوند در پی يافتن «پوكه» به تخريب طبيعت و محو حيات وحش پرداخته‌اند، اما كركس بلند قامت ايران در سكوت صخره‌های ساكت خود،‌ شاهد زخم‌های عميقی است كه هر روز پيكرش را نحيف تر می كند، «كركس» پوكه ندارد،‌ اما بيش از دو دهه است كه چوب سنگ‌های گرانيت منحصر بفرد خود را می خورد.

سازمان حفاظت محيط زيست و اداره كل منابع طبيعی از سال‌های دور محدوده كركس را حفاظت شده اعلام كرد‌ه‌اند،‌ اما جالب است بدانيد حتی يكی دو تابلو «منطقه حفاظت شده كركس» هم كه در حاشيه راه قديم نطنز قرار داشت چند سالی است كه ديگر ديده نمی شود!

ولی اگر وضع به همين شكل ادامه يابد در آينده‌‌ای نه چندان دور ديگر كوهستان‌های كركس نيازی به حفاظت نخواهد داشت، چرا كه نه وحوشی می تواند در آن ادامه حيات دهد كه مورد طمع شكارچيان قرار بگيرد و نه درخت و بيشه‌ای كه گردشگران و كوهنوردان را جذب خود كند.

واقعيت اين است كه متوليان و سازمان‌های مرتبط با حفظ و حراست از اين كوهستان هر كدام مدعی هستند كه كار خود را درست انجام می دهند،‌ اما آنچه ديده مي‌شود با ادعای آنان در تضاد است. برای ديدن حجم تخريب ارتفاعات نطنز، نيازی به بررسی دقيق و كار كارشناسی نيست. می توانيد در كنار گذر نطنز با چشم غيرمسلح بسوی كركس نگاه كنيد و سينه چاك چاك آن را كه زير تازيانه و تيغ ماشين‌های غول‌ پيكر قرار دارد، به خوبی ببينيد!

آيا وقت آن نرسيده است كه سازمان‌های مسئول با بهر‌ه‌مندی از تشكل‌ها،‌انجمن‌ها و طرفداران محيط‌زيست به ويژه فدراسيون كوهنوردی اين معضل چند و چندين ساله را حل كنند و با تعامل و يافتن راه‌حلی منطقی، اين درد مشترك كوهساران ايران را درمان كنند؟

سيدحسن بنی الحسينی

کوه كركس نطنز، همدرد دماوند !

منبع: وبسایت روستای نسران